Nadi nie spojrzała na mnie, gdy weszła do kuchni. Odwróciłem się do swojej filiżanki. Potem odstawiłem ją do zlewu, opukałem ręce i poszedłem na górę przygotować to, co Sebastian zapomniał spakować do walizek. Ten notes wziąłem przede wszystkim.
To notes w twardej oprawie, lekko wyblakły, czarny z zagiętymi rogami i pożółkłymi od czasu stronami. Wsunąłem go do wewnętrznej kieszeni mojego szarego płaszcza. Wszystko, co naprawdę do mnie należy. Zszedłem po trzech stopniach ganku i wsiadłem do taksówki.
Zbliżaliśmy się do alei Słowackiego. Potem wróciła do swojej profesjonalnej miny. Zaprowadzę pana do pokoju za chwilę. Wziąłem walizki i skierowałem się do sali konferencyjnej.
Pracował przez 20 lat w dużej sieci hotelowej, zanim znalazł mnie za pośrednictwem agencji rekrutacyjnej. Lekko przysunąłem się do stołu i przyjął pan rezerwację. Wyjąłem z kieszeni czarny notes. Z szarego wełnianego płaszcza, który sam odebrałem, wyjąłem czarny notes i kopertę z papieru craft.
Odłożyłem telefon na stolik nocny i podszedłem do okna. Poszedłem do niej porozmawiać, nie zastanawiając się zbytnio. To trudne do skorygowania uprzedzenie, być może niemożliwe do całkowitego skorygowania. Była to rutyna, którą utrzymywałem od 20 lat.
Ktoś studiował mój podpis, ćwiczył, stworzył coś wystarczająco podobnego, by oszukać zwykłego obserwatora, ale nie wystarczająco podobnego, by oszukać notariusza, który znał mój podpis od 20 lat, ani by oszukać mnie samego. Żądana kwota to 240 000 zł na mój dom. Gest, który znałem od 20 lat i który oznaczał, że zaraz powie mi coś jeszcze trudniejszego niż to, co właśnie usłyszałem. Możemy przejść do następnej fazy.
Leon Wójcik był prywatnym inwestorem, któremu Sebastian Kowalski był winien 180 000 zł. Rozmawialiśmy o fikcyjnej nieruchomości przez 20 minut. 180 000 zł z odsetkami za 18 miesięcy to teraz więcej. Pan Leon Wójcik scedował swoją wierzytelność wobec Sebastiana za 187 000 zł, 180 000 zł kapitału i 7000 zł odsetek.
Schowałem te dokumenty z powrotem do koperty z szarego papieru. Włożyłem je do wewnętrznej kieszeni płaszcza. Szóstego dnia ponownie udałem się do pana Deorma. Wróciłem pieszo do rezydencji pod listopadowym niebem.
Na moją prośbę wdrożył system alertów dotyczących kont i wszelkich czynności związanych z moim majątkiem. Zadzwoń do pana Delorma. Uśmiechnąłem się do niego. Wziąłem taksówkę do kancelarii pana Delorma.
Pozwoliłem im wejść do sali beze mnie. Otworzyłem drzwi do sali konferencyjnej. Ten budynek należy do mnie. Dług wysokości 187 000 zł, który Sebastian Kowalski zaciągnął u Leona Wójcika, należał teraz do mnie.
Następnie trafi do spadku zgodnie z warunkami mojego testamentu. Dług wysokości 375 000 zł zostanie przekształcony w 10-letnią umowę spłaty bez odsetek, ale z klauzulą natychmiastowego wygaśnięcia w przypadku niewywiązania się z umowy, co automatycznie uruchomi przekazanie akt prokuratorowi. Było coś znacznie prostszego i znacznie trudniejszego do wyrażenia. Wróciłem do domu spokojnej starości.
Dominik Marshan zajrzał do salonu. Napisałem notatkę do Dominika Marsanda. Zadzwonił do mnie następnego dnia. Proszę sporządzić budżet i wysłać go do mojego księgowego.
Te same dwie zużyte płócienne walizki, które przygotował Sebastian Kowalski. Wracam do domu. Wyciągnął do mnie rękę. Wsiadłem do taksówki.
Wróciłem do domu pod magnoliami. Postawiłem walizki w przedpokoju, poszedłem do kuchni. Wyszedłem do ogrodu. Podszedłem do róży Lucyny.
Wszedłem z powrotem do domu. Miałem zupę do zrobienia. Przejechał 10 metrów, 20 metrów. Przybiegł z powrotem do mnie, zostawiając rower na chodniku.
Dochodzi się raczej do tymczasowych sformułowań, do hipotez, które trzymają się, dopóki nowa informacja ich nie zachwieje.