Kiedy powiedziała, że chce iść na studia do Wrocławia, tylko skinęłam głową. Akademik, dojazdy, wyżywienie, potem pewnie magisterka. Nie przyszło mi do głowy, żeby ją zatrzymywać. Dopłacałam do magisterki w Poznaniu, bo to bardziej prestiżowe, babciu, naprawdę to szansa.
Innym razem cieszyła się piątka z egzaminu, albo prosiła o trochę pieniędzy do stypendium. Zawsze mówiłam: dziecko, dopasuję się. Całe życie dopasowywałam się do cudzych okoliczności. Nela i Oskar przyjechali do mnie do Opola już jako prawdziwa para z pierścionkiem na jej palcu i planami w oczach.
Ślub w Krakowie, zamek, sto osób, biała suknia z koronką. Oskar miał rodzinę z pieniędzmi, a Nela chciała wejść w ten świat z podniesioną głową. Zapytała: czy wygodnie będzie mi dojechać do Krakowa, kto przyjedzie ze strony Oskara? Powiedziałam, że wstanę wcześnie, pociąg mam o szóstej rano, zdążę na wszystko.
Uśmiechnęła się, pocałowała mnie w policzek i pobiegła pakować walizki. Dzień przed ślubem Nela wpadła do mnie dosłownie na kilka minut. Wleciała do pokoju jak wichura, pachnąca drogimi perfumami i lakierem do włosów. U nas wszystko jest rozpisane co do minuty.
Dobrze, powiedziałam sobie, idąc ścieżką z powrotem do pensjonatu. W pewnym momencie poczułam, jak coś podchodzi mi do gardła. Wstałam, podeszłam do kredensu i wyjęłam starą książeczkę. Bez niego nie dopuszczą do egzaminów.
Żartowałam sama do siebie. Włosy rozwiane wiatrem, uśmiech od ucha do ucha. Wstałam, poszłam do sypialni, wyjęłam książeczkę oszczędnościową, wróciłam do stołu, usiadłam i położyłam ją przed sobą. Znowu poszłam do banku.
Potem były bilety do Krakowa i rezerwacja pensjonatu na trzy noce. Droga do Krakowa ciągnęła się za oknem szarą wstęgą. Na ślub do zamku? W sali zrobiło się duszno, a za moimi plecami drzwi do toalety co chwilę trzaskały.
Siedziałam przy drzwiach do toalety i nagle zrozumiałam: jeśli teraz zamilknę, tak będzie zawsze. Nawet sukienka na tobie jest kupiona za te same pieniądze, a imienia jakby nie było. Zostałam jeszcze kilka minut, żeby nie robić zamieszania, i wróciłam do pensjonatu. Ktoś pewnie pomyślał, że poszłam do toalety i się zagapiłam.
Do pensjonatu wróciłam pieszo. A następnego dnia, wróciwszy do Opola, pierwsze kroki skierowałam do banku. Dotarłam do domu. Po kilku dniach poszłam do biblioteki.
Po banku weszłam do małej kawiarni za rogiem. Wracałam do domu i myślałam: to jest normalne życie, bez wspólnych kont, bez wiecznych przelewów. Ja też szczerze mówiąc mam do ciebie żal. Wyjęłam ją, spojrzałam przez sekundę i włożyłam z powrotem, ale już nie do weselnej przegródki, tylko do swojej wewnętrznej kieszeni.
Kiwnęłam głową do słuchawki, choć mnie nie widziała. Ma prawo do pięknego życia. Ale wzięłam głęboki oddech i odłożyłam telefon ekranem do dołu. Wróciłam do swojego stolika.
Ma prawo do pięknego życia, powtórzyłam sobie w myślach. I dopiero tam, w tej ciszy pensjonatu, zrozumiałam, co znaczyło to spojrzenie Neli, gdy mówiła o planach na przyszłość. Było w nim coś, czego wcześniej nie chciałam widzieć. Zadzwoniłam do banku i złożyłam rezygnację z pełnomocnictwa.
Potem poszłam do biblioteki i po raz pierwszy od lat wypożyczyłam książkę tylko dla siebie. W kawiarni za rogiem zamówiłam kawę i pozwoliłam sobie usiąść dłużej, bez patrzenia na zegarek. Po kilku dniach zadzwoniła Nela. Babciu, mówiła, mam ci coś do powiedzenia.
Wzięłam głęboki oddech. Nie powiedziała, o co chodzi. Powiedziała tylko, że przyjedzie w niedzielę i że musimy porozmawiać.
A ja, zamiast panikować, poczułam coś, czego nie czułam od lat: spokój.