Miesiąc temu przelałem milion dwieście tysięcy złotych jako wkład własny na dom pod Warszawą. Myślałem, że pomagam synowi. Myliłem się. Kiedy podjechaliśmy z Teresą, przed domem stały same drogie auta, terenówki, lśniące limuzyny.
Nazw nawet nie chciało mi się zapamiętywać. Wysiadłem i poczułem, że to nie jest miejsce, do którego należę. Podszedłem do Pawła. Stał w grupie ludzi, którzy patrzyli na mnie jak na intruza.
Teresa prawie biegła do auta. Złapałem ją za ramię. – Teresa, mów do mnie, co się stało? Spojrzała na mnie blada.
– Poszłam do toalety. Drzwi do gabinetu były otwarte. One się z nas śmiały. Nie pytałem więcej.
Wyjąłem telefon i zadzwoniłem do Pawła. Nie odebrał. Wtedy zrozumiałem, że milion dwieście tysięcy nie było pomocą dla syna. To była zapłata za coś, czego nie rozumiałem.
Najpierw wszedłem do ksiąg wieczystych, potem do rejestru spółek. Siedziałem przed ekranem do świtu. Dom pod Warszawą, ten za trzy miliony złotych, na który przelałem milion dwieście tysięcy, nie należał ani do mojego syna, ani do Doroty. Należał do Barbary.
O świcie wsiadłem do samochodu i pojechałem do firmy. Paweł stał przy biurku, ostry, pewny siebie, przyzwyczajony do wydawania poleceń. Zatrzymałem się przy wejściu do salonu. – Możesz mi wyjaśnić – powiedziałem cicho – dlaczego moje milion dwieście tysięcy kupiło dom, Barbarze?
Zamilkł. Potem odwróciłem się do Pawła. – Twoja firma może poczekać do poniedziałku. Nie miał prawa mówić, dopóki one nie pozwolą.
Wślizgnąłem się do środka. Na biurku leżały wezwania do pilnej zapłaty. Data, godzina, objaw, materiał do sądu. Paweł ma dostęp do systemów.
Drugi system odrzucił. Jak kroplówka podłączona do żyły mojej firmy. Do domu wracałem w ciszy. Teresa czekała w kuchni.
Nie powiedziałem jej o Barbarze, o wezwaniach, o moim nocnym wejściu do systemu. Powiedziałem tylko, że zadzwoniłem do Szymona. Rano Paweł przyszedł do nas niby przypadkiem. Usiedliśmy do stołu.
Ekran miał przygaszony prawie do zera. Paweł dobrał się do rezerw pracowniczych. Wniosek o pilne ograniczenie zdolności do czynności prawnych. Te same dłonie przez lata dokręcały zawory, nosiły rury, podpisywały umowy, głaskały Pawła po głowie, kiedy był mały i bał się burzy.
Nie poszedłem od razu do Teresy. Potem podszedłem do regału. Wziąłem pióro do ręki. Wiem, że mój milion dwieście tysięcy nie trafił do Pawła i Doroty, tylko do spółki powiązanej z tobą, Barbaro.
Wiem o fikcyjnym doradztwie energetycznym po trzydzieści pięć tysięcy miesięcznie. On myli imiona, chowa klucze do lodówki. Wyślemy go do zamkniętego ośrodka. Teresa wstała i podeszła do mnie.
Pojechaliśmy do małego hotelu w centrum Warszawy. Jutro do tego wrócę. A jego wyślemy do tego zamkniętego ośrodka. Spojrzałem na Barbarę.
Ona wiedziała. I wtedy zrozumiałem, że to nie był koniec. To był dopiero początek.