Przez pierwsze tygodnie tworzyłem coś, co bardziej przypominało sznurki do wiązania paczek niż warkocze. Moja córka Natalia wybuchnęła śmiechem i poszła tak do szkoły. To był początek jej przygody z fryzjerstwem. Pamiętam panią Krystynę z trzeciego piętra, która po pierwszej fryzurze spojrzała w lustro i powiedziała: „Wojtek, twoja córka ma rękę do ludzi, nie tylko do włosów”.
I miała rację. Natalia jeździła na szkolenia do Poznania, Krakowa i Katowic. Uczyła się, rozwijała, a ludzie ją pokochali. Pewnego wieczoru przyszła do mnie prosto z pracy.
Siedziała przy kuchennym stole, kręciła łyżeczką w herbacie i w końcu powiedziała: „Tato, znalazłam lokal pod salon. Niewielki, ale w dobrym miejscu”. Poprosiła mnie o pomoc w remoncie. Czułem, że to dla niej ważne, więc się zgodziłem.
Zabulgotały prace. Malowanie, podłogi, oświetlenie. Często zostawałem do późna, aż sąsiedzi zaczęli się dziwić. Któregoś dnia zauważyłem, że Natalia częściej przesiaduje u Norberta, a właściciela zaprosiła na kawę.
Był uprzejmy, punktualny i zawsze przynosił coś słodkiego. Widziałem, że coś między nimi iskrzy. Kilka tygodni później Natalia przyszła do mnie sama. „Zapytałam Norberta o kredyt na wyposażenie.
Mówi, że może pomóc”. Musiałem jej przypomnieć, że to mężczyzna z przeszłością, że kiedyś narobił długów. Natalia tylko się skrzywiła: „Tato, to było dawno. Ludzie się zmieniają”.
Wieczorem zadzwoniła. „Tato, nie pojadę jednak na ten kurs do Krakowa. Norbert zarezerwował nam weekend w górach”. Czułem, że tracę grunt pod nogami.
Kiedyś córka słuchała moich rad, a teraz? Pewnego listopadowego popołudnia Natalia przyszła do mnie bez zapowiedzi. W oczach miała łzy. „Norbert wyjechał.
Podobno do matki. Nie wiem, co robić”. Wtedy zrozumiałem, że same słowa nie wystarczą. Miałem pojechać we wrześniu do Kołobrzegu pierwszy raz od lat.
Zadzwoniłem do pensjonatu i zrezygnowałem z rezerwacji. Stary samochód zostawiałem pod blokiem, do miasta jeździłem autobusem. Zaoszczędzone pieniądze przeznaczyłem na lokal. „Masz tu 20 000 na start.
To ostatnie pieniądze, które dokładam do salonu”. Natalia przycisnęła klucze do dłoni. „Dziękuję, tato. Nie zawiodę cię”.
Tego samego popołudnia Natalia poszła do agencji nieruchomości. Wieść o lokalu szybko dotarła do klientek. Przychodziły, oglądały, pytały o cenę. W końcu zadzwoniła do mnie rano: „Tato, mam kupca.
Właścicielka zadzwoniła do mnie, że wszystko jasne. Podpisałyśmy umowę”. Siedziała nad formularzami do późnej nocy. „Tato, muszę jeszcze ustalić termin przekazania lokalu.
Ale Norbert mówi, że to się uda”. „To zadzwoń do Norberta jeszcze raz”. Zrobiła to. Ustalili spotkanie.
Fotele, lustra, myjka, suszarki, prostownice, nożyczki, ręczniki, farby, szampony, środki do dezynfekcji – wszystko mieli kupić w ciągu tygodnia. Natalia była w swoim żywiole. „Tato, zobaczysz, to będzie najlepszy salon w mieście”. Jednak Norbert zaczął znikać.
Najpierw nie odbierał telefonów, potem wymawiał się pracą. Pewnego wieczoru Natalia przyszła do mnie po pracy, blada. „Tato, Norbert powiedział, że wyjeżdża do Niemiec. Na stałe”.
Zamarłem. „A lokal? ” – zapytałem. „Zostaje.
Ale pieniądze? Norbert miał dołożyć połowę”. Zadzwoniłem do niej rano. „Skoro wszystko jest uczciwe, nie masz nic do ukrycia.
A ja mam dostęp do kont twojej firmy”. Natalia spuściła wzrok. „Wiem, tato. Ale to nie znaczy, że możesz mi mówić, co mam robić”.
Po tej rozmowie długo siedzieliśmy przy stole. „Czyli twoja rodzina ma prawo do prywatności, a ja nie? ” – zapytała. Używałem wielu rozsądnie brzmiących słów, ale wszystkie prowadziły do jednego: nie ufałem jej.
Po kłótni Damian – tak miał na imię Norbert? Nie, Norbert to inny mężczyzna – spakował kilka rzeczy i pojechał do Bożeny. Chwila, to już inna historia. Skupmy się.
Natalia zaczęła sama prowadzić salon. Przychodziła do mnie często, ale już nie prosiła o rady. Dzwoniła czasem wieczorem. „Tato, mam nową klientkę.
Pani prezesowa. Mówi, że jestem najlepsza”. Cieszyłem się, ale czułem, że coś się zmieniło. Z czasem zapis wypełniał się na kilka tygodni do przodu.
Natalia pracowała, inwestowała, odnosiła sukcesy. Pewnego wieczoru przyszedłem do salonu po zamknięciu. Zastałem Natalię sprzątającą. „Tato, chcesz kawy?
” – zapytała. Usiedliśmy przy recepcji. „Wiem, że byłeś sceptyczny. Ale to moje miejsce.
Moja firma. I moje decyzje”. Uśmiechnęła się i schowała klucze do kieszeni. „Ale zawsze możesz na mnie liczyć.
Tak jak ja na ciebie, kiedy zaczynałam”. Patrzyłem na nią i przypomniałem sobie pierwszą fryzurę, sznurki, śmiech. „Wiedziałem, że dasz radę” – powiedziałem. „Po prostu musiałem się tego nauczyć”.
Natalia podeszła i przytuliła mnie. „Tato, to dzięki tobie. Uwierzyłeś we mnie, nawet gdy ja w siebie wątpiłam”. Wyszliśmy razem, a ona zamknęła salon na klucz.
Wiedziałem, że to dopiero początek.