Maya Bennet wypowiedziała to zdanie dokładnie w chwili, gdy deszcz uderzył mocniej w szyby kawiarni Lyndon and Pine. Local niemal pusty, pachniało świeżo paloną kawą, a Noah po raz setny puścił tę samą spokojną playlistę na ostatnią godzinę popołudnia. Mason siedział przy oknie od prawie czterdziestu minut, udając, że przegląda dokumenty dotyczące przejęcia inwestycji, która już dawno przestała go interesować. Miał trzydzieści cztery lata, mógł jednym telefonem przesunąć miliony, posiadał mieszkania w trzech miastach, asystentów zarządzających jego kalendarzem i nazwisko, które otwierało drzwi.
A jednak ostatnio każde spotkanie wyglądało tak samo. Każda kolacja kończyła się tymi samymi rozmowami. Każdy, kto do niego podchodził, czegoś od niego chciał. Uwięziony we własnej, poukładanej codzienności, słuchał teraz, jak Maya mówi do telefonu, nieco zbyt głośno i zbyt desperacko.
„Zo! Mówiłam ci, że powiedziałam cioci Judith, że przyjdzie! ” – przerwała na chwilę, słuchając. „Nie mogę teraz nagle powiedzieć, że zniknął.
Ślub Catherine jest jutro. Judith spotyka się z tym facetem od kilku tygodni i nie przestanie wypytywać… Co? No to jak on mógł odwołać dzień przed?
”
Mason niemal się uśmiechnął. Ktoś, kto miał udawać chłopaka, właśnie zrezygnował z powodu nagłej podróży służbowej. Maya odłożyła telefon i oparła dłonie o blat, patrząc gdzieś w przestrzeń. „Potrzebuję kogoś wiarygodnego.
Wysokiego. Uprzejmego. Na tyle ogarniętego, żeby Judith przestała zadawać pytania chociaż na pięć minut. ”
Wtedy zauważyła, że Mason jej się przygląda.
Wyprostowała się natychmiast. „Przepraszam. Potrzebuje pan czegoś jeszcze? ”
„Tak” – odpowiedział, zamykając tablet.
„W sprawie kawy. ”
„A tak, kawa. ”
„I w sprawie chłopaka. ”
Twarz Mayi zaczerwieniła się gwałtownie.
„Słyszał pan to? ”
„Trudno było nie usłyszeć. ”
„To było prywatne. ”
„Ma pani rację.
Przepraszam. ”
Czekała, aż wróci do stolika, ale Mason wstał i podszedł do lady. „Potrzebuje pani kogoś na jutro. ”
„Nie proponowałam panu niczego.
”
„Ale miała pani zamiar. ”
Maya zamrugała. Mason wyciągnął dłoń. „Mason Reed.
Mam trzydzieści cztery lata, eleganckie ubrania, potrafię prowadzić rozmowę z trudną rodziną i jestem wolny jutro. ”
Noah przestał polerować ekspres. „Pan żartuje. ”
„Całkiem poważnie.
”
„Chce pan udawać mojego chłopaka przez cały dzień? Dlaczego? ”
Mason rozważył podanie eleganckiego wyjaśnienia. Zamiast tego wybrał prawdę.
„Bo nie pamiętam, kiedy ostatnio zrobiłem coś, co nie było zaplanowane z trzydziestodniowym wyprzedzeniem. ”
„To okropny powód. ”
„Ale zawsze jakiś powód. ”
Maya skrzyżowała ręce na piersi.
„Może być pan dziwny. ”
„Wie pani już, że jestem. ”
„Może być pan niebezpieczny. ”
„Pani ciotka też, sądząc po pani minie.
”
Noah zakrztusił się śmiechem, a Maya odwróciła się w jego stronę. „Przestań podsłuchiwać. ”
„Nie podsłuchuję” – odparł Noah. „Jestem świadkiem historycznego wydarzenia.
”
Mason czekał. W końcu Maya zapytała:
„Co pan na tym zyska? ”
„Weekend bez analiz finansowych. ”
„A co ja zyskam?
”
„Kogoś, kto będzie. ”
Przez dłuższą chwilę mierzyła go wzrokiem. Mason dodał spokojnie:
„I rekompensatę za stracony dzień pracy. ”
Jej twarz stężała.
„Nie wezmę pieniędzy za udawanie uczuć. ”
„Płacę za pani czas. Nie za uczucia. ”
Maya milczała.
Mason spędził lata na analizowaniu ludzi, ich ambicji i pragnień. To, co widział w jej oczach, było inne. Nie chciwość. Raczej twarda, niełatwa konieczność.
„Mój brat potrzebuje korepetycji” – przyznała w końcu. „Ma zaległości z matematyki. ”
„To proszę przeznaczyć te pieniądze na niego. ”
Maya spojrzała na Noah, po czym z powrotem na Masona.
„Jeden warunek. Jeśli mam przekonać rodzinę, że jesteśmy parą, muszę wiedzieć, kim pan naprawdę jest. Nie wersją, którą serwuje pan klientom. ”
To go zaskoczyło.
„Dobrze. Kończę pracę za dwadzieścia minut. ”
„Zaczekam. ”
„I żadnych drogich niespodzianek.
”
„Tego warunku nie będę w stanie spełnić w pełni. ”
„Słucham? ”
„Mam samochód. Już go posiadam.
Niespodzianka zostaje. ”
Maya przewróciła oczami, ale po dwudziestu minutach stanęła obok czarnej limuzyny zaparkowanej przed kawiarnią. „To pana auto? ”
„Tak.
Powiedziała pani, żeby nie kupować nowych rzeczy. ”
Westchnęła i wsiadła. Pierwsze zadanie brzmiało: stworzyć historię związku, który nigdy nie istniał. „Gdzie się poznaliśmy?
” – zapytał Mason, prowadząc. „Na jakiejś imprezie charytatywnej? ”
„Jakiej? ”
„Nie myślałam aż tak daleko.
”
„Musimy mieć szczegóły. Kiepska historia rozpadnie się przy pierwszym trudnym pytaniu. ”
Maya popatrzyła na niego. „Traktuje pan to jak audyt w firmie.
”
„Bo słaba opowieść nie przetrwa kontaktu z rzeczywistością. ”
„Dobrze. Zbiórka na edukację. ”
„Dlaczego akurat to?
”
„Bo to dotyczy mojego brata. Będzie nam łatwiej zapamiętać. ”
Ustalili, że poznali się na zbiórce funduszy na programy korepetycyjne. Mason miał przedstawiać się jako prawnik korporacyjny, a nie inwestor.
„Nie podoba mi się to” – zaprotestowała Maya. „Dlaczego masz kłamać o swojej pracy? ”
„Bo moja prawdziwa praca rodzi zbyt wiele pytań. ”
„A bycie prawnikiem ich nie rodzi?
”
„W towarzystwie twojej rodziny jestem gotów to sprawdzić. ”
Mieli być razem od ośmiu miesięcy. Pierwsza kolacja – w małej włoskiej restauracji. Maya twierdziła, że Mason zamówił coś absurdalnie skomplikowanego.
Mason twierdził, że Maya ukradła mu deser z talerza. „Nigdy bym czegoś takiego nie zrobiła. ”
„Zrobiłabyś. Na pewno.
”
„Nie znasz mnie. ”
„Właśnie dlatego ćwiczymy. ”
Zatrzymali się przy butiku, bo Mason uznał, że Maya potrzebuje czegoś odpowiedniego na plenerowe wesele w winnicy. „Mam sukienkę.
”
„Jak wygląda? ”
„Czarna. Elegancka. ”
„Na letnie wesele?
”
„Czarna jest elegancka. ”
„Czarna jest na pogrzeb. ”
Maya posłała mu mordercze spojrzenie. „Robisz się coraz mniej sympatyczny.
”
„Świetnie. Pary potrzebują drobnych napięć. ”
W środku Maya odrzucała wszystko, co kosztowało więcej, niż uznała za rozsądne. Mason w końcu poprosił sprzedawczynię, by przynosiła propozycje bez metek.
„To manipulacja” – wyszeptała Maya. „To skuteczność. ”
Wyszła z przymierzalni w miękkiej, błękitnej sukience z prostymi rękawami i powiewającą spódnicą. Na chwilę Mason zapomniał, co miał powiedzieć.
„No i? ” – zapytała. „Wyglądasz… akceptowalnie.
”
Roześmiała się. „To najmniej romantyczny komplement, jaki słyszałam. ”
„Nie jesteśmy przecież naprawdę parą. ”
I nagle to zdanie zabrzmiało jakoś mniej zabawnie, niż powinno.
Pojechali do jej mieszkania koło Green Lake. Było małe, ciepłe, pełne zwykłych dowodów na to, że ktoś tu naprawdę żyje. Lista zakupów przyczepiona do lodówki. Podręczniki na rogu kuchennego stołu.
Popękana ceramiczna miska z kluczami i drobniakami. Mason zdjął marynarkę i rozejrzał się wokół. Maya przyłapała jego wzrok. „Inaczej niż u pana.
”
„Zdecydowanie. ”
„Niech pan nie wygląda na przerażonego. ”
„Nie jestem przerażony. ”
„Stoi pan tak, jakby meble miały pana o coś poprosić.
”
Mason usiadł. „Lepiej? ”
„Trochę. ”
Zaparzyła herbatę, a on otworzył aplikację z notatkami.
„Nie. ”
„Co nie? ”
„Nie będziesz robił notatek. ”
„Będę.
Naturalność wymaga przygotowania. ”
Postawiła przed nim kubek. „Ulubione danie? ”
„Stek.
”
„Kłamiesz. Croque monsieur. ”
Mason udawał oburzenie. „Nie możesz mi wybrać ulubionego dania.
”
„Właśnie to zrobiłam. ”
„Ulubiony film? ”
„Stare filmy kryminalne. ”
„To akurat może być prawda.
”
Uśmiechnęła się. Przez godzinę wymieniali się szczegółami. Maya nie znosiła oliwek, uwielbiała leniwe poranki, gdy nie musiała iść do pracy, i wiecznie gubiła telefon. Mason nie lubił zatłoczonych imprez, kolekcjonował rzadkie książki i irytował się na spóźnialskich.
„To była nasza pierwsza kłótnia? ” – zapytała Maya. „Spóźniłaś się. ”
„A ty jesteś zbyt przewidywalny.
”
„Zostawiłaś kubki po kawie w moim samochodzie. ”
„Brzmi wiarygodnie. ”
Mason zapisał to w notatkach. Potem zadał pytanie, którego żadne z nich wcześniej nie przećwiczyło.
„Dlaczego ja cię kocham? ”
Maya o mało nie wylała herbaty. „Nie kochasz mnie. ”
„Jutro tak.
Więc odpowiedz. ”
„Bo przez ciebie moje życie jest mniej poważne. ”
Wyraz twarzy Masona złagodniał. „To może być zbyt trafne.
”
„A dlaczego ja ciebie kocham? ”
„Bo zwracasz uwagę. Zauważyłeś, że jestem zestresowana. Pamiętasz o moim bracie.
Wysłuchałeś, kiedy mówiłam, że nie chcę czuć się kupiona. ”
„To brzmi niebezpiecznie szczerze. ”
„Więc Judith uwierzy. ”
Ćwiczyli trzymanie się za ręce, stanie blisko siebie, naturalne dotyki, które nie wyglądałyby jak wyreżyserowana scena.
„Żadnych pocałunków” – zastrzegła Maya. „Zgoda. ”
Tuż przed północą wskazała na wąską kanapę. „Możesz spać tutaj.
”
„Ten mebel nie został zaprojektowany dla dorosłych. ”
„Przetrwałeś niejedno wrogie posiedzenie zarządu. Dostosuj się. ”
Następnego dnia po południu jechali do winnicy pod Woodinville.
Im dalej od miasta, tym Maya robiła się cichsza. „Denerwujesz się? ”
„Moja rodzina nie może się doczekać, żeby cię obejrzeć. ”
„Codziennie rozmawiam z inwestorami.
”
„Nie poznałeś jeszcze Judith. ”
Zanim wysiadła z samochodu, szybko powtórzyła ich historię. Zbiórka charytatywna. Osiem miesięcy.
Prawnik korporacyjny. Croque monsieur. „Nadal nie zgadzam się na croque monsieur. ”
„Za późno.
”
Judith dopadła ich, zanim dotarli na trawnik, gdzie odbywała się ceremonia. Ubrana w czerń, z miną przesłuchującej, obrzuciła Masona spojrzeniem od góry do dołu. „Więc to jest ten słynny chłopak. Mason Reed.
Miło pana poznać. Maya mówiła, że poznaliście się na zbiórce. ”
„Na zbiórce na rzecz edukacji młodzieży” – odpowiedział Mason. „Pomagała komuś, podczas gdy wszyscy inni starali się wyglądać na ważnych.
”
Maya rzuciła mu ostrzegawcze spojrzenie. Wydarzenie było fikcyjne, ale ta obserwacja brzmiała prawdziwie. Po chwili dołączył do nich wujek Ethan. „Prawnik korporacyjny.
Słyszałem, że inwestujesz w nieruchomości. ”
„Mam mieszkanie w Seattle. ”
„Maya i ja rozmawialiśmy kiedyś o kupnie domu” – dodał Mason. Twarz Judith pojaśniała.
„Kiedyś” – wtrąciła szybko Maya. „Nie zgadzamy się co do mebli” – dodał Mason. „Nie było tego w planie” – szepnęła Maya. „Brzmiało naturalnie.
”
Ethan wybuchnął śmiechem. „Podoba mi się ten facet. ”
Przy kolacji Mason przetrwał pytania o pracę, rodzinę, podróże, gotowanie i zamiary wobec Mayi. Ona co jakiś czas przerywała, gdy robił się zbyt idealny.
„On przypala tosty” – oznajmiła nagle. „Wcale nie. ”
„W naszej wersji historii przypalasz. ”
Judith uśmiechnęła się z satysfakcją, odkrywając, że doskonały prawnik ma jednak wady.
Później, przy parkiecie, Judith zadała pytanie, którego Maya obawiała się najbardziej. „Kiedy wesele? ”
Maya zamarła. Mason nie.
„Wtedy, kiedy Maya będzie gotowa. ”
Judith uniosła brew. „Nie zamierzam zamieniać jej życia w kolejny termin w kalendarzu” – kontynuował. „Jeśli budujemy coś trwałego, to musi się wydarzyć, bo oboje tego chcemy.
Nie dlatego, że wszyscy na to czekają. ”
Maya wpatrywała się w niego. Tej odpowiedzi nigdy nie ćwiczyli. Judith skinęła z aprobatą i odeszła.
„To było dobre” – szepnęła Maya. „Wiem. ”
Zanim zdążyła cokolwiek dodać, zaczęła grać muzyka. Mason wyciągnął rękę.
„Zatańczymy? ”
„Okropnie tańczę. ”
„Widziałem cię już, jak tańczyłaś przy sprzątaniu stolików. ”
Oczy Mayi rozszerzyły się.
„Zauważyłeś to? ”
„Niestety. ”
Śmiejąc się, dała się wyprowadzić na parkiet. Prowadził ją w prostych krokach, nie próbując nikogo olśnić.
Gdzieś między muzyką a śmiechem udawanie stało się zaskakująco łatwe. Później but Mayi ześlizgnął się z nogi. Potknęła się, a Mason złapał ją, zanim upadła. Bez wahania podniósł but i pomógł jej go włożyć.
Judith widziała całą scenę. Maya chciała zapaść się pod ziemię, ale nie mogła oderwać wzroku od Masona. Tego gestu nie ćwiczyli. Tuż przed północą wymknęli się na zewnątrz i usiedli naprzeciwko ciemnych winnic.
„To było trudniejsze niż fuzja firm” – przyznał Mason. „Bawiłeś się dobrze? ”
„Tak. ”
„Dlaczego?
”
Spojrzał w stronę sali weselnej. „Bo nic z tego nie powinno mieć dla mnie znaczenia. A miało. To, że twój wujek mnie akceptuje, że Catherine spodobał się prezent, że Judith uśmiecha się, bo ci pomogłem.
To wszystko wydało mi się bardziej realne niż większość moich ostatnich sukcesów. ”
Maya zamilkła. „Kiedy powiedziałeś Judith, że jestem prawdziwa… to też była część przedstawienia?
”
„Nie. ”
Odpowiedział natychmiast. „Ludzie wokół mnie spędzają czas na decydowaniu, która wersja ich samych będzie dla mnie najbardziej przydatna. Ty tego nie robisz.
”
„Dosłownie udaję, że z tobą jestem, bo potrzebowałam pomocy. ”
„Ale nie potrzebowałaś dostępu do mnie. To co innego. ”
Zanim Maya zdążyła odpowiedzieć, Catherine zapowiedziała rzucanie bukietem.
Maya stanęła z tyłu. Kwiaty poleciały prosto w jej stronę. Mason instynktownie odciągnął ją na bok. Bukiet wylądował w rękach Zoe.
Maya zgięła się ze śmiechu. „Właśnie ochroniłeś mnie przed kwiatami. ”
„Zarządzanie ryzykiem. ”
W drodze powrotnej jej śmiech zniknął.
„Moja ciotka myśli teraz, że moje życie jest szanowane, bo stałeś przy mnie. Wczoraj miałam tę samą pracę, tego samego brata, te same długi i ten sam charakter. Dziś wieczorem była ze mnie dumna, bo myśli, że wybrał mnie jakiś spełniony facet. ”
„Myślałem, że o to ci chodziło.
”
„Ja też tak myślałam. ”
Mason milczał. „Może rozwiązaliśmy niewłaściwy problem. ”
Przed jej mieszkaniem Maya odmówiła rozmowy o zapłacie.
„Jutro nie chcę, żeby ten weekend skończył się jak transakcja. ”
Mason skinął głową. „I wiem, że nuda nie była twoim prawdziwym powodem. ”
Spojrzał przez przednią szybę.
„Moje życie jest transakcyjne. Kiedy cię usłyszałem, chciałem pomóc w czymś, co wymagało mojej obecności, a nie moich pieniędzy. ”
„To brzmi samotnie. ”
„To skuteczne.
”
„Nie o to mi chodziło. ”
Uśmiechnął się lekko. „Przez jeden weekend byłem ważny w inny sposób. ”
Następnego wieczoru spotkali się nad jeziorem Washington, żeby zaplanować fikcyjne rozstanie.
Rozmawiali o nim przez piętnaście minut. O wszystkim innym – przez dwie godziny. Zanim odeszli, Mason zaproponował jej płatną pracę: miała oceniać prezentacje jego funduszu inwestycyjnego. „Chcesz, żeby kelnerka oceniała ludzi od finansów?
”
„Chcę kogoś, kto mówi jak normalny człowiek. Bez udawania. ”
„Bez udawania. ”
Ich środowe spotkania stały się nawykiem.
Maya krytykowała zagmatwane sformułowania, kwestionowała założenia i czasem mówiła wprost, że niektóre prezentacje są po prostu słabe. Mason słuchał. Ograniczyła godziny w kawiarni, opłaciła korepetycje brata i powoli zaczęła odkładać pieniądze. Pewnego dnia powiedziała Judith, że ona i Mason się rozstali.
Judith wyglądała na zawiedzioną. Maya nie przeprosiła. „Wolę być sama, niż wybierać kogoś tylko po to, żeby zadowolić wszystkich. ”
Po raz pierwszy Judith nie dyskutowała.
„Może za bardzo cię naciskałam. ”
To wyznanie uwolniło Mayę bardziej niż cała inscenizacja wesela. Kilka tygodni później przyszła na środowe spotkanie i zastała Masona w ciemnym garniturze przy oknie. „Znowu założyłeś zbroję.
Lecisz do Zurychu? ”
„Mój fundusz finalizuje przejęcie. ”
„Na jak długo? ”
„Co najmniej rok.
”
„Kiedy? ”
„Jutro. ”
Maya wpatrywała się w niego. „Planujecie wszystko z miesięcznym wyprzedzeniem, a mnie mówisz o tym dzień przed wyjazdem?
”
„Nie wiedziałem, jak ci to powiedzieć. ”
Podał jej kopertę. W środku było wystarczająco dużo, żeby opłacić korepetycje jej brata i pomóc jej znaleźć lepsze mieszkanie. „Mason, to stanowczo za dużo.
”
„Przyjmij tylko tyle, ile pomoże twojemu bratu. ”
„Nie jestem jednym z twoich projektów. ”
„Nigdy nie byłaś. ”
Maya przytuliła go.
Bez ustaleń, bez planu, bez publiczności. „Do widzenia, Mason. ”
„Do widzenia, Maya. ”
Po jego wyjeździe życie zwolniło.
Maya została kierowniczką w Lyndon and Pine. Jej brat zaczął robić postępy w szkole. Noah zapisał się na wieczorowe zajęcia. Mason wysyłał krótkie wiadomości z Zurychu – zawsze praktyczne, czasem zabawne.
Niemal rok później, w łagodny wiosenny poranek, drzwi kawiarni otworzyły się. Mason stał w progu. Bez krawata. Maya zamarła.
„Wróciłeś. ”
„Zurych przetrwał beze mnie. A ty… nadal w fazie oceny?
”
Podszedł bliżej. „Odkryłem, że idealnie zaplanowane życie jest nie do zniesienia. ”
„To mi coś przypomina. ”
Mason uśmiechnął się.
„Tęskniłem za środami. ”
Maya uśmiechnęła się w odpowiedzi. „I co teraz? ”
„Żadnego kontraktu.
Żadnej wymyślonej historii. Żadnego udawania. ”
Nalała mu espresso i wskazała stolik. „Wypij to.
Kończę pracę za dwadzieścia minut. ”
„Czy to randka? ”
„To kawa. Nie negocjuj.
”
Miesiące później Mason wciąż odmawiał wyznaczania terminów. Maya dalej studiowała księgowość. Mason uczył się pytać, zanim spróbuje rozwiązać problem. A Judith przestała mierzyć szczęście pozorami.
To, co zaczęło się jako awaryjna umowa, stało się czymś, czego żadne z nich nie potrafiłoby zaplanować. Kilka lat wcześniej Maya potrzebowała chłopaka na jutro. Zamiast tego znalazła życie, które w końcu należało do niej.