Kilka tygodni później, stawiając pierwsze kroki po rehabilitacji, zażartowałem do kobiety ćwiczącej obok mnie. Zimą wracałem do domu z rękami popękanymi od mrozu, latem z koszulką przyklejoną do pleców. Jeśli coś się sypało, dzwonili do mnie i właśnie to lubiłem – być tym, do którego się dzwoni. Przez dwadzieścia kilka lat noszenia sprzętu człowiek ma prawo mieć kręgosłup.
Barbara kazała mi iść do lekarza. Któregoś wieczoru wróciłem do domu i nie mogłem normalnie zdjąć buta. Jutro idziesz do lekarza – powiedziała. Do dziś pamiętam moment, kiedy lekarz poprosił mnie, żebym usiadł.
To zdanie dotarło do mnie bardziej niż wszystkie wcześniejsze. Do domu wróciłem taksówką. Stałem chwilę przed wejściem do naszego bloku i patrzyłem na schody. Na drugim piętrze złapałem mocniej poręcz i pierwszy raz w życiu policzyłem wszystkie stopnie prowadzące do własnego mieszkania.
Dzwoniłem do ludzi, sprawdzałem terminy, poprawiałem kosztorysy. Dopiero kiedy ustalili termin operacji, dotarło do mnie, że muszę naprawdę odpuścić. Barbara pakowała mi rzeczy do szpitala, pilnowała dokumentów, przypominała, żebym nie zapomniał ładowarki. Kilka dni przed operacją zaczęła wracać później do domu.
Do szpitala przyjechała wieczorem, dzień przed zabiegiem. Potem zadałem jedyne pytanie, jakie przyszło mi do głowy. Spojrzała na mnie tak, jakby należała do kogoś innego. Trafiłem do prywatnego centrum na obrzeżach Łodzi.
Stary kręgosłup już się do niczego nie nadawał. Fizjoterapeutka Maria potrafiła tylko spojrzeć na mnie podczas ćwiczeń i powiedzieć: „No dzisiaj pan wygląda trochę mniej tragicznie”. Parsknąłem śmiechem. Każde dodatkowe dwadzieścia metrów było wydarzeniem.
Szybko zauważyłem, że Maria ma podobny problem do mojego. Pierwszy raz coś mi nie pasowało, kiedy przy obiedzie podeszła do niej jedna z kobiet z recepcji. Powiedziała: „Po ćwiczeniach przyjdę do biura”. Zapytałem: „Do jakiego biura?
” To był pierwszy raz, kiedy zwróciłem się do niej bez „pani”. Popatrzyła na mnie i dodała: „Nie, po prostu pierwszy raz od wielu lat ktoś tutaj mówi do mnie jak do zwykłej Marii”. Najpierw zadzwoniłem do Grzegorza. Powiedział: „No przecież wiesz jak jest”.
To zdanie pamiętam do dziś. Grzegorz powiedział, że wszystkie dokumenty mamy teraz wysyłać tylko do niego. Zadzwoniłem do inwestora. Okazało się, że Grzegorz dzwonił do nich i mówił, że robi porządek po chorobie wspólnika – po mojej chorobie.
Jakbym miał po prostu wyjść i pojechać do firmy. Maria weszła akurat wtedy, kiedy próbowałem sunąć stopę do buta. Powiedziałem: „Do firmy”. Odwróciłem się do niej.
Powiedziała: „Nie wpadłbyś do biura i nie uporządkował wszystkiego w dwie godziny. Zadzwoń do ludzi, zbieraj dokumenty, pytaj, notuj, ale najpierw skończ rehabilitację”. Do pewnego momentu byłem przekonany, że to Maria jest silniejsza. Jak ktoś nie wiedział, co robić, przychodził do mnie.
Powiedziała to tak cicho, że przez chwilę miałem wrażenie, że nie mówi do mnie. W ogrodzie znalazłem jej kurtkę, którą raz zaniosłem po ćwiczeniach. Coraz rzadziej mówiłem do niej „Maria, tak jak mówi się do znajomej”. Coraz częściej jak do człowieka, którego obecność po prostu chce się mieć obok.
Pierwszego dnia po powrocie do domu otworzyłem laptopa i zalogowałem się do firmowego systemu. Zadzwoniłem do Grzegorza. Potem znalazłem kolejne klimatyzatory zamówione przez mój magazyn, ale wpisane do protokołów nowej spółki. Nie byłem prawnikiem, więc poszedłem do kancelarii.
Dwie ekipy zgodziły się wrócić i wtedy wszyscy wokół zaczęli pytać: „No to co? Wracasz do gry? ” To właśnie ta wersja życia doprowadziła mnie do miejsca, w którym własne ciało musiało mnie zatrzymać. Nie miałem już żadnego telefonu do wykonania, żadnego obiektu do sprawdzenia, żadnego problemu, który musiałem osobiście naprawić.
Maria też wróciła do swojej codzienności. Powiedziała: „No proszę”. Po prostu chcę budzić się obok ciebie i wiedzieć, że wieczorem wrócę do ciebie. Powiedziała: „No nareszcie”.
Po ceremonii poszliśmy na obiad do niewielkiej restauracji. Nie wracaliśmy już często do tego, co było. Nie wiedziała, do kogo należała ta kurtka. Ale Maria nie zmuszała jej do żadnej rozmowy.
To było całe jej podejście do życia.