W środku przyjęcia zadzwoniła do nas 23 razy. Teresa dzwoniła z kuchni, a ja odbierałem przy stole, udając, że to coś pilnego. Za każdym razem mówiła to samo: „Ryba się pali”, „Zupa wykipiała”, „Nie mam czym podać sałatki”. Goście śmiali się z moich przepraszających min, a Agnieszka, moja siostra, tylko przewracała oczami.
Kiedy wróciłem do domu, od progu poczułem zapach zimnego tłuszczu i wina. U nas zwykle pachniało kawą, pastą do podłogi albo zupą, którą Teresa gotowała na dwa dni. Zdjąłem kurtkę, odstawiłem torbę i poszedłem do kuchni. Plecy miała zgarbione, lewą nogę lekko wysuniętą do przodu.
Pomogłem jej dojść do krzesła przy stole. „Zamów firmę sprzątającą i wyślij ją do nas dzisiaj” – powiedziała cicho. „Nie” – odpowiedziałem. Wziąłem teczkę do ręki i zacząłem czytać.
Około 20, może trochę więcej. Moi rodzice, ciocia z wujkiem, kuzynostwo, kilka osób od nas, no i dwóch znajomych taty z żonami. Teresa westchnęła, jakby zmuszano ją do powiedzenia czegoś oczywistego. „No przecież mówiłam, że ma być świeża”.
Poszedłem do gabinetu, zamknąłem drzwi i otworzyłem laptop. Następnego dnia zadzwoniłem do Pawła i powiedziałem, że chcę się z nim spotkać. Do restauracji, do waszego mieszkania, do domu kultury, gdziekolwiek. 25 dań, kilkanaście godzin na nogach, ból po operacji, a potem zakaz wejścia do własnej jadalni.
Chłopca, któremu robiła kanapki do szkoły, prasowała koszulę przed egzaminami i siedziała przy łóżku, kiedy miał gorączkę. Wyszedłem z kawiarni i od razu zadzwoniłem do sanatorium w Nałęczowie. Nie do jednego sklepu, do trzech. Przy kasie kwota zbliżyła się do pięciuset złotych.
Na końcu wszedłem do sklepu z artykułami kuchennymi. Teresa weszła do kuchni i zamarła. Podszedłem do niej i zamknąłem drzwi do kuchni. „Jedziemy do Nałęczowa.
Do sanatorium na tydzień” – powiedziałem. Co do jednego spojrzała na fartuch, a to prezent dla głównej organizatorki. Razem przenieśliśmy kosz do pomieszczenia obok garażu. Do walizki włożyłem jej leki, dokumentację po operacji, wygodne spodnie, ciepły sweter i buty na płaskiej podeszwie.
Agnieszka przyjechała do naszego domu kilka godzin przed gośćmi. Przyjechała gotowa do świętowania. Miała na sobie jasną sukienkę, eleganckie buty i płaszcz, który z pewnością nie nadawał się do pracy w kuchni. Agnieszka zdjęła płaszcz i przeszła do jadalni.
Potem poszła do kuchni. „Może tylko do sklepu? ” – zapytała. „Do sklepu?
” – powtórzyłem. Zanim zdążyli dojść do drzwi, drewniana pokrywa kosza przesunęła się na bok. Paweł uciekł do salonu. Kiedy już prawie go mieli, Gąsior wystrzelił spomiędzy krzeseł i pobiegł do przedpokoju.
Agnieszka wtedy zadzwoniła do Teresy. Po drugiej stronie zapadła cisza, a potem rozległ się dzwonek do drzwi. „No przecież mówiłam” – powiedziała Teresa, wchodząc do środka. Wiesław podszedł do stołu i podniósł kartkę z menu.
„Sama w zeszłym tygodniu przez pół godziny opowiadałam ci o kolejce do okulisty. Chyba też ma ci coś do powiedzenia”. Po kilkunastu minutach wspólnymi siłami udało im się zagonić ptaka do garażu. Rano miał wrócić do gospodarstwa.
Paweł natomiast przez półwieczoru zbierał ziemniaki z podłogi, a potem je obierał, bo Agnieszka w panice wsypała cały worek do zlewu. Późno w nocy zadzwonił do mnie. Wieczorem wróciliśmy do pokoju. „Chciałaś wykorzystać nasz dom, a potem zabroniłaś jej usiąść przy własnym stole, bo rzekomo nie pasowała do twoich gości.
Nie wchodzicie do naszego domu bez dzwonienia” – powiedziałem. Wróciła do gospodarstwa, cała i zdrowa. Powiedział, że dawno nie widział Gąsiora tak zadowolonego z powrotu do domu. Kiedy weszliśmy do naszego domu, od razu poczułem rosół.
To było chyba najrozsądniejsze zdanie, jakie do tej pory od niej usłyszałem. „Za to, że chciałam urządzić przyjęcie w waszym domu, jakby należał do mnie”. Wraca powoli, w drobnych gestach, w dotrzymanych słowach i w szacunku do granic.
Czy też pojechalibyście do sanatorium, czy może rozwiązali sprawę inaczej.