Przez trzydzieści lat chodziliśmy z Julianą do tego samego kościoła pod wezwaniem świętego Wojciecha. Zawsze dzwoniła wieczorem, zawsze wracała do domu. Dlatego kiedy Marek zadzwonił do mnie sześć tygodni po jej pogrzebie, od razu wyczułem w jego głosie coś niepokojącego. Podróż do Jastarni zajęła mi dwie i pół godziny.
Dziewczynka, która dorastała od wieku wózka dziecięcego do nastoletniego, patrzyła na mnie z tuzina zdjęć. List był zaadresowany do mojego drogiego Roberta i Sereny, datowany na osiem miesięcy przed jej śmiercią. Wróciłem do domu samochodem, nie zatrzymując się, nie dzwoniąc do nikogo. Pierwszy telefon, jaki wykonałem następnego ranka, był do kobiety o nazwisku Patrycja Wróbel.
Zadzwoniłem o ósmej rano i powiedziałem, że potrzebuję spotkania jak najszybciej. List polecony trafił do biura doktora Kowalskiego. Wróciłem do domu i czekałem. Kiedy Kowalski zadzwonił do Roberta, by poinformować go, że prawny mąż Juliany wyznaczył obrońcę i złożył wniosek o pełny spis majątku, Serena osobiście udała się do jego biura.
Petycje o włączenie domu nad morzem do majątku małżeńskiego, wniosek o unieważnienie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, inwestycje nadmorskie z powodu oszukańczego ukrycia oraz formalne zawiadomienie do rady izby notarialnej – wszystko to zostało złożone. Cztery dni po złożeniu wniosków Robert Nowak zapukał do moich drzwi. Poszedłem do kuchni, usiadłem i zaparzyłem sobie filiżankę kawy. Zadzwoniłem do Patrycji i opowiedziałem jej o obu wizytach.
Pojechałem do Portowej do mojego brata Lucjana. W środę rano, dwanaście dni po moim powrocie od Lucjana, Patrycja zadzwoniła z szczegółami. Innymi słowy, chcieli zapłacić, żebyśmy milczeli i pozwolili wszystkim rozejść się do domów. Nawet się do tego nie zbliżałem.
Najpierw pojechałem do Dawida, który mieszkał czterdzieści minut drogi w Orłowie z żoną i dwójką dzieci. Wieść rozeszła się spokojnie przez chór parafialny i klub męski, do którego należałem od dwudziestu lat. To było miejsce, do którego wracałem, gdy potrzebowałem pomyśleć, a wciąż było nad czym rozmyślać. Coś, co nie było do końca bólem ani do końca złością.
Podzielili się rolami, zanim zapukali do moich drzwi. Prywatne e-maile pańskiej żony do mojego ojca. Co do pańskiego komentarza na temat wnuków – zawiesiłem głos. Podniosłem torebkę z ciastkami, zaniosłem ją do środka i zadzwoniłem do Patrycji.
Przyszli do mojego domu. Wiele razy w ciągu ostatniego miesiąca wracałem myślami do tamtej chwili i doszedłem do wniosku, że to, co czułem, nie było złością. Sędzia Colangelo wysłuchała, a następnie zwróciła się do Patrycji. Oświadczenie doktora Adama Kowalskiego zostało odczytane do protokołu.
Wszystko to działo się w tej sali, gdy było odczytywane do protokołu, i nie było nic innego do zrobienia, jak tylko stać nieruchomo i pozwolić, by się działo. Powiedziałem to, co miałem do powiedzenia, za pośrednictwem Patrycji, dokumentów, faktów. Dom nad morzem został uznany za majątek małżeński i włączony do masy spadkowej. Całkowita wartość dodana do mojej należnej części majątku Juliany wynosiła według ostatecznego rozliczenia nieco ponad czterysta tysięcy euro.
Czterysta tysięcy euro, które przez ponad dekadę istniały na kontach, o których nigdy nie byłem informowany. Później za pośrednictwem Patrycji dowiedziałem się, że doktor Kowalski napisał do mnie list z przeprosinami. Chcę być szczery co do powodów. Mogłem go przemalować, umeblować na nowo, ogołocić do gołych ścian, a i tak pozostałby dla mnie miejscem, w którym dowiedziałem się, że kobieta, którą poślubiłem, była zdolna do dwudziestopięcioletniego, podtrzymywanego oszustwa miłosnego.
Wróciłem do domu nad morską drogą, mijając bagna i morze, i myślałem o Julianie. Wróciłem do domu, czując się bardziej bystry i rześki niż od lat. Nie płakałem, dopóki nie wróciłem do domu.