Na emeryturze długo nie mogłem przywyknąć do ciszy, ale Teresa wypełniała ją swoim krzątaniem. Wycierała podłogę na każdym postoju, trzepała poduszki, składała koce do plastikowych worków. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że ta cisza wkrótce zamieni się w pustkę, a ja zostanę sam z psem i z pytaniami, na które nie ma łatwych odpowiedzi. Kiedy Justyna trafiła do szpitala, a my z Przemkiem czekaliśmy na korytarzu, pierwszy raz zobaczyłem, jak syn patrzy na macochę z chłodem, którego wcześniej nie dostrzegałem.
„No właśnie rzucił Przemek” – powiedział coś o niej, coś, co sprawiło, że Teresa odwróciła się do zlewu, a Justyna ciężko westchnęła. Kazałem mu przestać dolewać oliwy do ognia, ale on rzucił się do niej z kolejną złośliwością. Wtedy Teresa powiedziała cicho: „Do szpitala z psem nas nie wpuszczą”. I pojechaliśmy, choć droga ciągnęła się niemiłosiernie.
Na izbie przyjęć Justynę zabrano do gabinetu, a ja chciałem zadzwonić do Teresy, ale telefon zostawiłem na siedzeniu kierowcy. Wróciłem do kampera, zaparkowałem i wszedłem z Justyną do środka, bo chciała skorzystać z toalety. Wtedy spotkała polską parę, która wracała do kraju. Justyna powiedziała, że Teresa pojechała z nimi do Polski, bez słowa do mnie.
Nie pasowało mi to do Teresy. A teraz Justyna trafiła przez nią do szpitala. Powiedziałem: „Dojedźmy chociaż do następnego kempingu”. Potrzebowałem kawy i ładowarki do telefonu, bo bateria była prawie rozładowana.
Na stole w kempingowej kawiarni położyłem trzy rzeczy, które znalazłem w kamperze: telefon, portfel i paszport Teresy. Wiedziałem, że Teresa sprawdza portfel trzy razy, zanim wyjdzie do sklepu. Nie zostawiłaby ich dobrowolnie. Justyna spojrzała na mnie i powiedziała: „Ja naprawdę trafiłam do szpitala, a ty teraz traktujesz mnie jak oszustkę”.
Ale ja już nie słuchałem. Na dworcu kupiłem im bilety do Polski. Teresie i Przemkowi. Ale Przemek wziął bilety i nie schował ich do kieszeni.
Patrzyłem tylko na drogę prowadzącą z powrotem do Teresy. Zatrzymałem kampera dokładnie w tym samym miejscu, z którego rano ruszyliśmy do szpitala. Wszedłem do kawiarni i zapytałem o kobietę z psem. Właściciel, starszy Czech w kraciastej koszuli, mówił trochę po polsku.
Zawahał się, szukając właściwych słów. Powiedział, że Teresa została na postoju z moją żoną, a ja pojechałem po części do samochodu. Ale ja nie jechałem po części. Dzwoniłem do małych kempingów, pytałem na stacjach, pokazywałem zdjęcie Teresy i Figi.
W trakcie jazdy wracały do mnie wcześniejsze sytuacje z Przemkiem. Kiedy Teresa kupiła nowy stół do kuchni, syn zapytał, czy zaczyna urządzać mieszkanie pod siebie. Gdy pojechaliśmy razem na święta do jej siostry, powiedział, że ojciec ma teraz nową rodzinę. Kiedy wspomniałem, że chcę przepisać Teresę do swojego abonamentu medycznego, Przemek przez tydzień się do mnie nie odzywał.
Wtedy zrozumiałem: to nie Teresa uciekała ode mnie. To Przemek chciał ją odsunąć. Według niego Teresa pojawiła się zbyt późno, by mieć do czegokolwiek prawo. Wróciłem do kampera i ruszyłem powoli.
Figa wyrwała się do mnie i zaczęła skakać po nogach. Teresa stała przy drodze, jakby na mnie czekała. Powiedziałem: „Jeśli chcesz wrócić do Polski, odwiozę cię”. Teresa schowała dokumenty do torby i odpowiedziała: „Nie wrócę teraz do kampera”.
Dopiero wieczorem podeszła. Zapytała: „Ile stąd jeszcze do Adriatyku? ”. A potem dodała: „Nie myśl, że wszystko wróciło do normy.
Nie mam dziś zbyt mocnej pozycji do obrażania się”. Potem opowiedziała mi o Przemku i o pieniądzach. W pewnym momencie chciała wrócić do Polski, bo bała się, że Przemek odbierze jej nie tylko zaufanie do mnie, ale też morze. Ja wróciłem do kampera i nastawiłem wodę na kawę.
I wtedy zadałem sobie pytanie, które wciąż we mnie zostało: czy prawdziwa miłość do ojca lub matki polega właśnie na tym, by uszanować ich prawo do szczęścia? A może jest dokładnie odwrotnie?