Sięgnęła do torby, wyjęła broszurkę i pomachała nią tak, żeby wszyscy widzieli. „A tu jeszcze coś do poczytania. ” Sąsiadka z końca stołu przyłożyła dłoń do ust, a Tomasz? I od razu, jak na zawołanie, wróciło do mnie wszystko od początku.
Pamiętam, jak Tomasz przyszedł do mnie pewnego wieczoru. „Będziemy się dokładać do rachunków, ogrzewania, wody, jedzenia i takich domowych spraw. ” Trzeci, bo Ola poszła do przedszkola i wyprawka kosztowała więcej, niż myśleli. Za to Beata przyszła bardzo szybko, nie do płacenia, tylko do rządzenia.
Powiesiła tam jakiś plakat z marketu, beżowy nijaki, bo pasował do wnętrza. „Pralka najlepiej w poniedziałki i czwartki, ale nie po 20:00, bo dzieci śpią. ”
Wziąłem ją dwoma palcami i wrzuciłem do szuflady. Nie do kosza.
Potem poszedłem do gabinetu. Kiedy na kartce wyszło mi 350 000 zł, oparłem się o krzesło i zamknąłem oczy. O wpół do trzeciej zadzwoniłem do mecenasa Pawła. „Dom należy do pana.
Jeżeli są podpisy, rachunki i pana zapiski, można przygotować wezwanie do zapłaty. ” Nie byłem złośliwym starcem, któremu zabrakło dystansu do żartu. Nie byłem problemem do usunięcia. Poprosił, żebym zeskanował umowę i rachunki, albo przywiózł je do kancelarii.
Do drugiego kartonu poszły zdjęcia. „Wezwanie do zapłaty i opuszczenia nieruchomości w razie braku uregulowania zaległości. Może pan przyjechać podpisać, albo wyśle projekt do przeczytania. ” Nie było już powrotu do udawania.
Miał dłonie podobne do moich, szerokie, z krótkimi palcami. „Co to jest za wezwanie do zapłaty? ” „Albo oddajecie mi 350 000 zł zaległego czynszu i kosztów utrzymania domu, albo wyprowadzacie się z mojego domu. ” „350 000?
” „Za to, do czego sami się zobowiązaliście. ”
Dostał obietnice najwyżej 30 000 zł i to rozłożonych w papierach, tak że sam nie był pewien, czy warto. Mógłby dostać może 70 000, jeśli trafiłby się kupiec i jeśli spłaciłby resztę kredytu. Parsknął.
Dzwonił do rodziców Beaty. Ale 350 000 to nie była suma, którą wyciąga się z szuflady między rachunkiem za internet a paragonem z Biedronki. A kiedy zobaczyła, że nie cofam słowa, przyszła do mnie wieczorem do kuchni. „Myślę od lat, jeśli pan nas zmusi do wyprowadzki, ja nie pozwolę, żeby dzieci do pana przychodziły.
Zabiorę ich gdzie trzeba, do moich rodziców, do innego miasta, gdziekolwiek i zobaczy pan, jak to jest zostać naprawdę samemu. ” Wytarłem kubek powoli i odstawiłem go do szafki. Ale ona od dawna używała ich jak klucza do mojej klatki. Tomasz też przestał chodzić z telefonem od ściany do ściany.
„Olu, chodź do mnie. ”
Ostatniego dnia Tomasz zszedł do mnie do kuchni, kiedy Beata z dziećmi czekała już przy samochodzie. Najpierw tylko do sklepu i z powrotem, potem dalej aż pod park.
W środku były nowe narzędzia do warsztatu.